Główne obszary współdziałania Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.

Krajowy, wojewódzki, powiatowy i gminny plan zarządzania kryzysowego. Katastrofa budowlana.

Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego tak jak wojewódzki, powiatowy i gminny plan zarządzania kryzysowego, zwany dalej „planami zarządzania kryzysowego”

posiada następujące elementy:

1) plan główny zawiera:

a) charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka ich wystąpienia, w tym dotyczących infrastruktury krytycznej, oraz mapy ryzyka i mapy zagrożeń,

b) zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa,

c) zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych,

d) zadania określone planami działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378 i 1565);

2) zespół przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, a w tym:

a) zadania w zakresie monitorowania zagrożeń,

b) tryb uruchamiania niezbędnych sił i środków, uczestniczących w realizacji planowanych przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowej,

c) procedury reagowania kryzysowego, określające sposób postępowania w sytuacjach kryzysowych,

d) współdziałanie między siłami, o których mowa w lit. b;

3) załączniki funkcjonalne planu głównego określające:

a) procedury realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, w tym związane z ochroną infrastruktury krytycznej,

b) organizację łączności,

c) organizację systemu monitorowania zagrożeń, ostrzegania i alarmowania,

d) zasady informowania ludności o zagrożeniach i sposobach postępowania na wypadek zagrożeń,

e) organizację ewakuacji z obszarów zagrożonych,

f) organizację ratownictwa, opieki medycznej, pomocy społecznej oraz pomocy psychologicznej,

g) organizację ochrony przed zagrożeniami charakterystycznymi dla danego obszaru,

h) wykaz zawartych umów i porozumień związanych z realizacją zadań zawartych w planie zarządzania kryzysowego,

i) zasady oraz tryb oceniania i dokumentowania szkód,

j) procedury uruchamiania rezerw państwowych,

k) wykaz infrastruktury krytycznej znajdującej się odpowiednio na terenie województwa, powiatu lub gminy, objętej planem zarządzania kryzysowego,

l) priorytety w zakresie ochrony oraz odtwarzania infrastruktury krytycznej.

3. Plany zarządzania kryzysowego podlegają systematycznej aktualizacji, a cykl planowania nie może być dłuższy niż dwa lata.

4. Cykl planowania realizują właściwe organy administracji publicznej oraz podmioty przewidywane do realizacji przedsięwzięć określonych w planie zarządzania kryzysowego, w zakresie ich dotyczącym.

5. Plany zarządzania kryzysowego uzgadnia się z kierownikami jednostek organizacyjnych, w zakresie ich dotyczącym, planowanych do wykorzystania przy realizacji przedsięwzięć określonych w planie.[1]

Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego składa się z dwóch części A oraz B.

Część A opisuje Fazę: zapobiegania i przygotowania.

Część B opisuje Fazy: reagowania i odbudowy.

Rysunek 3.1.1. Główne obszary współdziałania [2].  

Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego część A Aktualizacja 2020 dotyczący Fazy: Zapobiegania i Przygotowania 

Rysunek 3.1.2. Spis treści KPZK Aktualizacja 2020 część A [3]. 

Rysunek 3.1.3. Charakterystyka zagrożeń oraz ocena ich wystąpienia, w tym dotyczących infrastruktury krytycznej [4].

Tabelka 3.1.1. Siatka bezpieczeństwa. Zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego [5]. 

Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego część B Aktualizacja 2019 dotyczący Fazy: Reagowania i odbudowy

Rysunek 3.1.4. Spis treści Część B KPZK dotyczący Fazy reagowania i odbudowy [6].

Siatka bezpieczeństwa jest zestawieniem 19 zagrożeń, które na podstawie Raportu o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego zakwalifikowano, jako możliwe do zainicjowania sytuacji kryzysowej na poziomie krajowym. W siatce przy każdym zagrożeniu wskazano podmiot wiodący i podmioty współpracujące.

Na potrzeby Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego przyjęto następujące definicje:

Ø podmiot wiodący to organ (instytucja), która ze względu na zakres kompetencji prawnych realizuje zadania kluczowe dla skuteczności działania w danej fazie zarządzania kryzysowego, najczęściej we współpracy z innymi organami (instytucjami) szczebla równorzędnego lub niższego, niepodporządkowanymi jej pod względem służbowym (zwanymi podmiotami współpracującymi). Rolą podmiotu wiodącego jest monitorowanie przypisanych mu zagrożeń, inicjowanie działań właściwych dla danej fazy zarządzania kryzysowego oraz koordynowanie przedsięwzięć wykonywanych przez podmioty współpracujące;

Ø podmiot współpracujący to organ (instytucja), szczebla równorzędnego lub niższego w stosunku do podmiotu wiodącego, niepodporządkowana jej pod względem służbowym, która ze względu na zakres kompetencji prawnych wspomaga działania realizowane przez podmiot wiodący w celu zapobieżenia eskalacji zagrożenia i zainicjowania odbudowy. 

Opis siatki bezpieczeństwa i procedura uruchamiania katalogów/modułów zadaniowych. 

1. Katalog – oznaczony liczbą rzymską zbiór modułów zadaniowych przypisanych ministrowi kierującemu działem administracji rządowej/kierownikowi urzędu centralnego/wojewodzie/instytucji.

2. Moduł zadaniowy – uporządkowane zestawienie przedsięwzięć i zadań przewidzianych do wykonania w sytuacji kryzysowej, obejmujące działania w ramach kompetencji jednego wykonawcy, z wykorzystaniem własnych sił i środków, a także możliwym, zaplanowanym i uzgodnionym wsparciem ze strony innych podmiotów, w zakresie niezbędnym do efektywnego wykonania zadania.

3. W Siatce bezpieczeństwa wyszczególniono 34 KATALOGI, zawierające zestawienie głównych zadań wykonywanych w sytuacji kryzysowej przez ministra kierującego działem administracji rządowej (oraz Radę Ministrów, kierownika urzędu centralnego, wojewodę i dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa):

Ø Katalog I – każdy z ministrów kierujący działem administracji rządowej/kierownik urzędu centralnego; Katalogi II-XXIX – ministrowie stosownie do właściwości kierowanego działu administracji rządowej;

Ø Katalog XXX – Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

Ø Katalog XXXI – Szef Agencji Wywiadu;

Ø Katalog XXXII – Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa;

Ø Katalog XXXIII – Prezes Rady Ministrów/Rada Ministrów;

Ø Katalog XXXIV – każdy z wojewodów.

4. Na potrzeby konkretnej sytuacji kryzysowej Rządowy Zespół Zarządzania Kryzysowego (RZZK) lub samodzielnie podmiot wiodący wskazuje, które katalogi (tożsame z działami administracji rządowej) powinny zostać uruchomione (na podstawie oszacowanej skali zagrożenia i prognozy rozwoju sytuacji, dokonanej np. w ramach posiedzenia ZZK). Na przykład zagrożenie: POWÓDŹ oznacza przypisanie mu m.in. katalogów realizowanych przez ministrów właściwych do spraw: wewnętrznych, administracji publicznej, zdrowia, transportu itd. Oznaczenie w siatce kolorem (podmiot wiodący) lub kolorem (podmiot współpracujący) dla konkretnych zdarzeń ma na celu usprawnienie procesu planowania i przygotowania reakcji w przypadku wystąpienia danego zdarzenia.

5. Każdy Katalog zawiera zadania (moduły zadaniowe) z jednego obszaru merytorycznego. Wypełniony treścią MODUŁ ZADANIOWY określa rodzaj zadania oraz sposób jego wykonania i wykorzystania zasobów.

6. Liczba arabska wskazana w polach zaznaczonych kolorem czerwonym lub szarym oznacza numer modułu zadaniowego z katalogu przypisanemu właściwemu ministrowi/wojewodzie/kierownikowi instytucji oraz zagrożeniu. Numer modułu w Siatce bezpieczeństwa jest rekomendowany do uruchomienia i wykonania w przypadku wystąpienia konkretnego zdarzenia.

7. Decyzję o uruchomieniu konkretnych modułów w ramach danego katalogu podejmuje właściwy minister (kierownik urzędu centralnego) zaangażowany w działania, w uzgodnieniu z podmiotem wiodącym. Stosownie do rozwoju sytuacji można elastycznie uruchamiać nowe moduły (lub kończyć zadania już realizowane i niemające wpływu na dalszy przebieg zdarzenia). Na przykład w razie wystąpienia POWODZI, ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej rekomenduje się uruchomienie modułów nr 1 i 4, wymienionych w katalogu nr II.

8. Niezależnie od zadań w Katalogu przypisanym dla działu administracji rządowej, każdy z ministrów zaangażowanych w działania uruchamia i realizuje właściwe dla zaistniałej sytuacji moduły wyszczególnione w Katalogu I, na podstawie własnej decyzji lub w wyniku ustaleń RZZK/uzgodnienia z podmiotem wiodącym.

9. W przypadku wystąpienia zdarzenia niewyszczególnionego w Siatce bezpieczeństwa, decyzję o uruchomieniu konkretnych Katalogów podejmuje się na podstawie ustaleń RZZK lub decyzji Prezesa Rady Ministrów.

10. Wykaz wszystkich katalogów i modułów zadaniowych znajduje się na str. 40-54 KPZK[7]. 

Tabelka 3.1.2. Zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa [8]. 

Zestawienie funkcjonujących na terenie kraju systemów monitorowania zagrożeń, wykorzystywanych metod, źródeł i przeznaczenia pozyskanych informacji opracowano w uzgodnieniu z przedstawicielami wszystkich wojewodów oraz ministrów (zainteresowanych kierowników urzędów centralnych). W odniesieniu do zakresu kompetencji i zadań realizowanych w warunkach sytuacji kryzysowej kierowano się m.in. postanowieniami ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym oraz ustawami określającymi kompetencje właściwych ministrów.

Monitorowanie zagrożeń, ostrzeganie i alarmowanie ma na celu:

• uzyskanie informacji o zbliżaniu się lub stwierdzeniu faktu zaistnienia, na określonym terenie, niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludności związanego z wystąpieniem klęsk żywiołowych, katastrof naturalnych, awarii obiektów technicznych, skażeń i zakażeń, stosowaniem środków rażenia lub innych zdarzeń, których skutki mogą wpłynąć negatywnie na poziom bezpieczeństwa ludności

• określenie rodzaju, miejsca, skali i skutków zaistniałych zagrożeń oraz oznaczaniu stref niebezpiecznych
• ostrzeganie i alarmowanie sił właściwych do reagowania, a także ludności o zbliżającym się niebezpieczeństwie oraz informowanie o zalecanych zasadach postępowania (zachowania się) obywateli w określonej sytuacji[9]. 

Procedura przygotowania modułów zadaniowych:

1. Podmioty wyszczególnione w siatce bezpieczeństwa przygotowują szczegółowe rozwiązania dla każdego z przypisanych im modułów zadaniowych oraz modułów wymienionych w Katalogu I w terminie 12 miesięcy od dnia przyjęcia przez Radę Ministrów Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego (według treści określonej w pkt 3). Po wypełnieniu treścią przez wykonawcę moduł zadaniowy powinien dać odpowiedź na zasadnicze pytania: jakie są zadania główne i szczegółowe, kto uruchamia działania, kto, jak i z kim je wykonuje oraz jakimi dysponuje siłami i środkami.

2. Przyjmuje się następujący proces przygotowania modułu zadaniowego:

1) Wykonawca wskazany w module opracowuje treść dokumentu.

2) Wykonawca uzgadnia z podmiotem wiodącym w siatce bezpieczeństwa KPZK zakres swoich zadań i możliwości, realizowanych w ramach wsparcia na rzecz podmiotu wiodącego (część V modułu).

3) Opracowany i uzgodniony moduł jest akceptowany przez właściwego ministra, (kierownika urzędu centralnego), wojewodę.

4) Zaakceptowany moduł jest włączany do planu zarządzania kryzysowego ministra, (kierownika urzędu centralnego), wojewody.

5) Plan zarządzania kryzysowego ministra (kierownika urzędu centralnego) jest uzgadniany z dyrektorem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, w trybie określonym w art.12 ust. 2a ustawy o zarzadzaniu kryzysowym.

6) Treść modułu jest aktualizowana stosownie do wniosków z działań i zmian zaistniałych w instytucji, a mogących mieć istotne znaczenie dla efektywności wykonania zadania[10].

Treść modułu zadaniowego znajduje się w załączniku nr1[11].

Tabelka 3.1.3. Zestawienie zagrożeń z siatki bezpieczeństwa i przypisanych im katalogów [12].

Współdziałanie między podmiotami uczestniczącymi w realizacji planowanych przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowej

ma na celu synchronizację działań wszystkich organów systemu zarządzania kryzysowego, tak aby na każdym etapie postępowania, a zwłaszcza w fazie reagowania, uzyskać maksymalny efekt skuteczności. Współdziałanie z zasady organizuje organ administracji, który w zidentyfikowanym zagrożeniu i siatce bezpieczeństwa, zawartej w planie zarządzania kryzysowego, został wskazany jako podmiot wiodący. W przypadku wystąpienia zdarzenia nieujętego w siatce bezpieczeństwa współdziałanie organizuje organ, który pełni rolę podmiotu wiodącego na podstawie decyzji/polecenia Prezesa Rady Ministrów.

Zadaniem wymienionych w siatce bezpieczeństwa podmiotów współpracujących jest uruchomienie i skierowanie do działań na rzecz podmiotu wiodącego wszystkich dostępnych sił, środków i usług będących w dyspozycji organów i jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych, stosownie do zapotrzebowania podmiotu wiodącego i skali zagrożenia. Po przyjęciu Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego ministrowie i wojewodowie, wskazani w siatce bezpieczeństwa jako podmioty wiodące w fazie reagowania, określą podmiotom współpracującym zakres niezbędnych sił, środków i usług, które będą im niezbędne w ramach wsparcia działań w sytuacji kryzysowej. Informacje te zostaną zamieszczone w aktualizowanych planach zarządzania kryzysowego właściwych ministrów (kierowników urzędów centralnych) i wojewodów.

Organ administracji publicznej, wskazany w siatce bezpieczeństwa jako podmiot wiodący ma prawo, w zależności od rozwoju sytuacji, wystąpić o wsparcie również do organów/instytucji publicznych niewymienionych w siatce bezpieczeństwa, o ile ich potencjał jest niezbędny do zminimalizowania lub usunięcia skutków zagrożenia. Współdziałanie realizują:

• w obszarze decyzyjnym i opiniodawczo-doradczym:

– organy administracji publicznej właściwego szczebla;

– zespoły zarządzania kryzysowego organów administracji publicznej;

• w obszarze planowania, wymiany informacji i bieżącej koordynacji działań:

– komórki do spraw zarządzania kryzysowego właściwych organów administracji publicznej;

– centra zarządzania kryzysowego[13].  

Uruchamianie Sił Zbrojnych RP do wsparcia działań w sytuacji kryzysowej.

Zasady formułowania wniosków, tryb kierowania oraz zakres realizowanych zadań przez Siły Zbrojne RP są określone w ustawach:

- o zarządzaniu kryzysowym

- o Policji

- o Straży Granicznej

- o działaniach antyterrorystycznych

- o stanie klęski żywiołowej

- o stanie wyjątkowym

oraz rozporządzeniach wykonawczych Rady Ministrów do tych ustaw.

Możliwość wykorzystania pododdziałów i oddziałów Sił Zbrojnych RP w przeciwdziałaniu skutkom zagrożeń radiacyjnych przewidziano również w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie planów postępowania awaryjnego w przypadku zdarzeń radiacyjnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 20, poz. 169 z późn. zm.), zgodnie z którym działania takie koordynuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Podstawy prawne:

1. Ustawa z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.

2. Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

3. Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

4. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie użycia oddziałów i pododdziałów Policji oraz Sił Zbrojnych RP w razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego.

5. Ustawa z dnia 18 kwietnia2002 r. o stanie klęski żywiołowej.

6. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lutego 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad udziału pododdziałów i oddziałów Sił Zbrojnych RP w zapobieganiu skutkom klęski żywiołowej lub ich usuwaniu.

7. Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym.

8. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad użycia oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych RP w czasie stanu wyjątkowego.

9. Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych

10. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu organizacji współdziałania oddziałów i pododdziałów Policji z oddziałami i pododdziałami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskie w przypadku wprowadzenia trzeciego lub czwartego stopnia alarmowego[14].

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 209), w sytuacji kryzysowej obowiązek podjęcia działań spoczywa na organie właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego, który pierwszy otrzymał informację o wystąpieniu zagrożenia. Organ ten niezwłocznie informuje o zaistniałym zdarzeniu organy odpowiednio wyższego i niższego szczebla, przedstawiając jednocześnie swoją ocenę sytuacji oraz informację o zamierzonych działaniach.

W przypadku gdy lokalne zdarzenie na terenie powiatu nabiera znamion kryzysu, a więc istnieje potrzeba skierowania dodatkowych sił wsparcia lub gdy działania obejmują teren kilku powiatów, wojewoda będący organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na terenie województwa, na podstawie art. 14 ustawy kieruje (…) reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na terenie województwa (poziom „1”).

Eskalacja zagrożenia i narastające potrzeby wojewody są głównymi przesłankami do reakcji ministra kierującego określonym działem administracji rządowej (zgodnie z postanowieniami art. 12 ustawy ministrowie (…) realizują, zgodnie z zakresem swojej właściwości, zadania dotyczące zarządzania kryzysowego), wskazanego w siatce bezpieczeństwa jako wiodący dla danego rodzaju zagrożenia. Jego główną rolą jest zorganizowanie i skierowanie do dyspozycji wojewody specjalistycznych sił i środków wsparcia oraz uruchomienie dodatkowych narzędzi (prawnych, finansowych, itp.), umożliwiających szybkie i skuteczne opanowanie sytuacji kryzysowej (działania na poziomie „2”).

Szczególna rola centralnych organów administracji rządowej ma miejsce w przypadku zdarzenia, którego skutki odczuwalne są na terenie kilku województw, a zagrożenie wymaga działań interdyscyplinarnych. Konieczne staje się uruchomienie procedur reagowania przez Radę Ministrów (zgodnie z art. 7 Rada Ministrów sprawuje zarządzanie kryzysowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), w tym przy pomocy Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego. Wskazany przez Prezesa Rady Ministrów minister wiodący dla danej sytuacji kryzysowej, korzystając ze wsparcia innych ministrów i kierowników urzędów centralnych koordynuje działania w zakresie usuwania skutków zdarzenia (poziom „3”).

Przeciwdziałanie zagrożeniom na najwyższym „4” poziomie wymaga podjęcia szczególnych środków w drodze wprowadzenia jednego ze stanów nadzwyczajnych: klęski żywiołowej, wyjątkowego lub wojennego. Reguły działania organów administracji publicznej oraz możliwe do zastosowania narzędzia prawne, określają stosowne ustawy.

Przyjęty w ustawie o zarządzaniu kryzysowym podział zadań i kompetencji jest skorelowany z organizacją administracji publicznej. Wskazane cztery poziomy zagrożenia, wraz z zawartymi w nich procedurami reagowania, porządkują sferę odpowiedzialności właściwych organów administracji za działanie w sytuacjach kryzysowych. Szczegółowe zasady działania zawarte są w planach zarządzania kryzysowego wojewodów, ministrów i kierowników urzędów centralnych. Wymienione poziomy zagrożenia przyjęto na potrzeby Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego, wychodząc z założenia, że uruchomienie procedur zawartych w tym planie może nastąpić w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej na poziomie 1. Zdarzenia i odpowiednie dla nich działania organów administracji publicznej w powiecie i gminie winny znaleźć swoje odniesienie w poziomach zagrożenia zdefiniowanych w wojewódzkim planie zarządzania kryzysowego[15].

Tabelka 3.1.4. Organ Administracji publicznej odpowiedzialny za działania w czasie odpowiedniego poziomu zagrożenia [16].  

Rysunek 3.1.5. Sposób uruchamiania przez właściwego ministra sił i środków [17].

Rysunek 3.1.6. Sposób uruchamiania przez radę ministrów sił i środków wskazanych w KPZK [18].

Zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych

zostało opracowane w postaci elektronicznej przy użyciu systemu informacji geograficznej (GIS). Mapy z zestawieniem sił i środków są dostępne dla dedykowanych użytkowników zewnętrznych (wskazanych przez ministrów, kierowników urzędów centralnych i wojewodów).

Login dostępu do zestawienia przekazuje Dyrektor RCB na wniosek uprawnionych użytkowników[19].

Rysunek 3.1.7. Mapa z zestawieniem sił i środków dostępnych dla dedykowanych użytkowników zewnętrznych [20]. 

Tabelka 3.1.5. Procedury realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego [21]. 

Plan zarządzania kryzysowego jest aktualizowany nie rzadziej niż raz na dwa lata.

1. Aktualizacja planu może następować również:

• • po zdarzeniu powodującym uruchomienie procedur reagowania kryzysowego i standardowych procedur operacyjnych. Członkowie RZZK mogą wnioskować o dokonanie zmian w procedurach lub innej części planu,
  • w przypadku zmian aktów prawnych lub zaistnienia nowego zagrożenia,
  • w przypadku zmian w planie zarządzania kryzysowego ministra (kierownika urzędu centralnego), będącego załącznikiem funkcjonalnym do KPZK. Po dokonaniu zmiany właściwy minister (kierownik urzędu centralnego) niezwłocznie przekazuje aktualny plan Dyrektorowi RCB.

2. Aktualizacja obejmuje w szczególności:

• • korektę/wprowadzenie nowych procedur reagowania,
  • zmiany teleadresowe w organizacji łączności,
  • dane dotyczące wskazanych sił i środków,
  • poprawki redakcyjne,
  • w następstwie nowych wniosków wynikających z ćwiczeń i treningów odnoszących się do problematyki zawartej w planie.

3. Za aktualizację niniejszego planu odpowiadają:

• w zakresie nadzoru: Zastępca Dyrektora RCB sprawujący nadzór nad Wydziałem Oceny Ryzyka i Planowania,
• bezpośrednio: Szef Wydziału Oceny Ryzyka i Planowania Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.

1. W przypadku gdy na potrzeby planowanego przedsięwzięcia jest opracowywana odrębna siatka bezpieczeństwa, z której wynika ryzyko wystąpienia sytuacji kryzysowej i potrzeba przygotowania dodatkowych szczegółowych procedur postępowania nieuwzględnionych w Krajowym Planie Zarządzania Kryzysowego, Dyrektor RCB, w uzgodnieniu z podmiotami wiodącymi dla zidentyfikowanych zagrożeń, opracowuje aneks do KPZK dotyczący tego przedsięwzięcia. Dyrektor RCB zatwierdza aneks i przyjęte rozwiązania przekazuje wykonawcom do realizacji[22].  

Tabelka 3.1.6. Wzór tabeli aktualizacyjnej [23]. 

Rysunek 3.1.8. Proces aktualizacji planu RCB wskazanych w Planie [24]. 

Rysunek 3.1.9. Przykładowe raportowanie o zdarzeniach i działaniach [25].   

Wojewódzki Plan Zarządzania Kryzysowego

Po analizie formalnej i merytorycznej dokonanej w departamencie Ochrony Ludności i Zarządzania Kryzysowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz na podstawie opinii Dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa uzyskanej w trybie określonym w art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 209 z późn. zm.), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w dniu 29 maja 2018 r., zatwierdził Wojewódzki Plan Zarządzania Kryzysowego (WPZK).

Dokument został opracowany w oparciu o ustawę z dnia 26 kwietnia 2007 roku o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2017 roku, poz. 209 z późn. zm.) oraz o Zarządzenia Nr 16 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 kwietnia 2017 roku w sprawie wytycznych do wojewódzkich planów zarządzania kryzysowego (Dz. Urz. MSWiA z 2017 r. poz. 17).

W skład Wojewódzkiego Planu Zarządzania Kryzysowego wchodzą następujące elementy:

1) PLAN GŁÓWNY ZAWIERAJĄCY:

a) charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka ich wystąpienia, w tym dotyczących infrastruktury krytycznej, oraz mapy ryzyka i mapy zagrożeń;

b) zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa;

c) zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych;

d) zadania określone planami działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 z późn. zm.).

2) ZESPÓŁ PRZEDSIĘWZIĘĆ NA WYPADEK SYTUACJI KRYZYSOWYCH, A W TYM:

a) zadania w zakresie monitorowania zagrożeń;

b) tryb uruchamiania niezbędnych sił i środków, uczestniczących w realizacji planowanych przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowej;

c) procedury reagowania kryzysowego, określające sposób postępowania w sytuacjach kryzysowych;

d) współdziałanie między siłami uczestniczącymi w realizacji przedsięwzięć planowanych na wypadek sytuacji kryzysowej.

3) ZAŁĄCZNIKI FUNKCJONALNE PLANU GŁÓWNEGO OKREŚLAJĄCE:

a) procedury realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, w tym związane z ochroną infrastruktury krytycznej;

b) organizację łączności;

c) organizację systemu monitorowania zagrożeń, ostrzegania i alarmowania;

d) zasady informowania ludności o zagrożeniach i sposobach postępowania na wypadek zagrożeń;

e) organizację ewakuacji z obszarów zagrożonych;

f) organizację ratownictwa, opieki medycznej, pomocy społecznej oraz pomocy psychologicznej;

g) organizację ochrony przed zagrożeniami charakterystycznymi dla danego obszaru;

h) wykaz zawartych umów i porozumień związanych z realizacją zadań zawartych w planie zarządzania kryzysowego;

i) zasady oraz tryb oceniania i dokumentowania szkód;

j) procedury uruchamiania rezerw państwowych;

k) wykaz infrastruktury krytycznej znajdującej się na terenie województwa;

l) priorytety w zakresie ochrony oraz odtwarzania infrastruktury krytycznej.

Wojewódzki Plan Zarządzania Kryzysowego podlega systematycznej aktualizacji, a cykl planowania nie może być dłuższy niż dwa lata.

Cykl planowania realizują właściwe organy administracji publicznej oraz podmioty przewidywane do realizacji przedsięwzięć określonych w Planie, w zakresie ich dotyczącym. WPZK uzgadnia się z kierownikami jednostek organizacyjnych, w zakresie ich dotyczącym, planowanych do wykorzystania przy realizacji przedsięwzięć określonych w Planie. Ponadto w dokumencie są uwzględniane kierunki działania wynikające z wniosków z „Raportu o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego”. [26]

Plan Zarządzania Kryzysowego Powiatu Poznańskiego

W skład Powiatowego Planu Zarządzania Kryzysowego wchodzą następujące elementy:

1) plan główny zawierający:
a) charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka ich wystąpienia, w tym dotyczących infrastruktury krytycznej, oraz mapy ryzyka i mapy zagrożeń,
b) zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa,
c) zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych;

2) zespół przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, a w tym:
a) zadania w zakresie monitorowania zagrożeń,
b) tryb uruchamiania niezbędnych sił i środków, uczestniczących w realizacji planowanych przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowej,
c) procedury reagowania kryzysowego, określające sposób postępowania w sytuacjach kryzysowych,
d) współdziałanie między siłami, o których mowa w lit. b;

3) załączniki funkcjonalne planu głównego określające:
a) procedury realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, w tym związane z ochroną infrastruktury krytycznej,
b) organizację łączności,
c) organizację systemu monitorowania zagrożeń, ostrzegania i alarmowania,
d) zasady informowania ludności o zagrożeniach i sposobach postępowania na wypadek zagrożeń,
e) organizację ewakuacji z obszarów zagrożonych,
f) organizację ratownictwa, opieki medycznej, pomocy społecznej oraz pomocy psychologicznej,
g) organizację ochrony przed zagrożeniami charakterystycznymi dla danego obszaru,
h)wykaz zawartych umów i porozumień związanych z realizacją zadań zawartych w planie zarządzania kryzysowego,
i) zasady oraz tryb oceniania i dokumentowania szkód,
j) procedury uruchamiania rezerw państwowych,
k) wykaz infrastruktury krytycznej znajdującej się odpowiednio na terenie województwa, powiatu lub gminy, objętej planem zarządzania kryzysowego,
l) priorytety w zakresie ochrony oraz odtwarzania infrastruktury krytycznej[27].

Plan gminny zarządzania kryzysowego dla Miasta Poznania

W celu optymalnego wykorzystania sił i środków w trakcie reagowania na sytuacje kryzysowe, usuwania ich skutków oraz odtworzenia zasobów i infrastruktury krytycznej w Poznaniu opracowano "Plan zarządzania kryzysowego dla Miasta Poznania". Istotną częścią planu są procedury reagowania kryzysowego (PRK), czyli rozpisane zadania, do wykonania przez poszczególne służby ratownicze reagujące na daną sytuację kryzysową. Plan jest skorelowany z zewnętrznymi planami i procedurami działań poszczególnych służb odpowiedzialnych za działania ratownicze i zapewnienie bezpieczeństwa oraz za dostarczenie kluczowych dla funkcjonowania społeczeństwa usług (np. woda pitna, energia elektryczna, ciepło).

W skład niniejszego dokumentu wchodzą następujące elementy:

1) plan główny zawierający:

a) charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka ich wystąpienia, w tym dotyczących infrastruktury krytycznej oraz mapy ryzyka i mapy zagrożeń (plik do pobrania poniżej),

b) zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa,

c) zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych;

d) zadania określone planem działań krótkoterminowych w przypadku ryzyka wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji w powietrzu. Plan opracowuje zarząd województwa na podstawie informacji uzyskanej od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

2) zespół przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, a w tym:

a) zadania w zakresie monitorowania zagrożeń,

b) tryb uruchamiania niezbędnych sił i środków, uczestniczących w realizacji planowania przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowej,

c) procedury reagowania kryzysowego, określające sposób postępowania w sytuacjach kryzysowej,

d) współdziałanie między uczestnikami zarządzania kryzysowego.

3) załączniki funkcjonalne planu głównego określające:

a) procedury realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, w tym związane z ochroną infrastruktury krytycznej,

b) organizację łączności,

c) organizację systemu monitorowania zagrożeń, ostrzegania i alarmowania,

d) zasady informowania ludności o zagrożeniach i sposobach postępowania na wypadek zagrożeń,

e) organizację ewakuacji obszarów zagrożonych,

f) organizację ratownictwa, opieki medycznej, pomocy społecznej oraz pomocy psychologicznej,

g) organizację ochrony przed zagrożeniami charakterystycznymi dla danego obszaru,

h) wykaz zawartych umów i porozumień związanych z realizacją zadań zawartych w planie zarządzania kryzysowego,

i) zasady oraz tryb oceniania i dokumentowania szkód,

j) procedury uruchamiania rezerw państwowych,

k) wykaz infrastruktury krytycznej znajdującej się na terenie Poznania,

l) priorytety w zakresie ochrony oraz odtwarzania infrastruktury krytycznej.

Ze względu na poufność zawartych danych i objętość, załączony plik obejmuje jedynie I rozdział opracowanego dokumentu[28].

Tabelka 3.1.7. Plan gminny zarządzania kryzysowego dla Miasta Poznania [29].

Rysunek 3.1.10. Ocena ryzyka – Katastrofa budowlana PZK Poznań [30]. 

Rysunek 3.1.11. Mapa zagrożeń – budynki zagrożone katastrofą budowlaną na terenie miasta Poznania [31].  

Tabelka 3.1.8. Zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa dla Miasta Poznania [32]. 

Zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych dla miasta Poznań.

1. Siły i środki Komendy Miejskiej Policji.

2. Siły i środki Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego.

3. Siły i środki dysponowane w ramach Państwowego Ratownictwa Medycznego.

4. Siły i środki Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej.

5. Siły i środki Powiatowego Lekarza Weterynarii.

6. Siły i środki Straży Miejskiej Miasta Poznania.

7. Siły i środki Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta Poznania.

8. Siły i środki Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie.

9. Siły i środki Miejskiego Centrum Interwencji Kryzysowej.

10. Siły i środki Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Poznaniu.

11. Urząd Miasta Poznania (biura, wydziały i miejskie jednostki organizacyjne urzędu):

a. elektroniczna baza danych Arcus 2015,

b. zasoby miejskiego magazynu przeciwpowodziowego.

12. Siły i Środki Sił Zbrojnych RP wydzielone do likwidacji skutków sytuacji nadzwyczajnych – wnioskowanie do Wojewody.

13. Osadzeni w zakładach karnych i aresztach śledczych - wnioskowanie do Wojewody.

14. Rezerwy strategiczne - wnioskowanie do Wojewody.

15. Pozostali uczestnicy zarządzania kryzysowego dysponują etatowymi siłami i środkami, które w sytuacji kryzysowej wprowadzają

zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wewnętrznymi regulaminami i instrukcjami oraz poleceniami przełożonych[33].

A website created in the WebWave website builder.

Nie podano numeru telefonu.

bezpieczniedlawszystkich@bezpieczniedlawszystkich.pl

Leszno, 64-100 Polska

Możesz nas znaleźć.